Thiago

Thiago wygląda obco, ale jego korzeń jest znajomy. Wyrasta z łacińskiego Iacobus, a do hiszpańszczyzny trafił przez imię Santiago, czyli „święty Jakub". Ludzie w mowie rozłożyli je na części: Sant Iago, potem Tiago, aż w końcu ktoś dopisał h. I tak z Jakuba, przez świętego, zrobił się Thiago.

Znaczenie sięga głębiej niż łacina. Za Jakubem stoi hebrajska opowieść o chłopcu, który rodząc się, trzymał brata za piętę. Stąd sens: „ten, który trzyma za piętę". Brzmi twardo, prawda?

Dziś imię czuje się całkiem hiszpańskie, a jeszcze bardziej brazylijskie. Niesie je piłka nożna, seriale, chłopcy z Madrytu i São Paulo.

W polskiej klasie Thiago nikogo już nie dziwi. Nauczyciel czyta je gładko, wpisuje do dziennika bez wahania. A to h w środku to znak nowszy, ślad drogi od łacińskiego Iacobus do chłopca, który złapał brata za piętę.