Teodozjusz

Teodozjusz wyrasta z greckiego Theodosios. Złożono je z theos, czyli „bóg", i dosis, czyli „dar, danie". Chodzi w nim o dar. Znaczenie po polsku to „dany przez boga".

Imię nosił Teodozjusz Wielki, cesarz rzymski w latach 379–395. To on zrobił z chrześcijaństwa religię całego państwa. Po jego śmierci cesarstwo podzielili synowie. Był też Teodozjusz II. Wydał sławny zbiór praw. Łacina przeniosła imię na zachód jako Theodosius, a polski dorobił mu końcówkę -jusz.

Dziś to imię rzadkie. Chłopców z tym imieniem prawie się nie spotyka. Pierwszy człon dzieli z Teodorem, bo oba zaczynają się od theos. W szkolnej klasie brzmi poważnie i długo. Ale rdzeń trzyma się swego: dziecko jako dar dany bogu.