Stefanie

Stefanie zaczyna się od greckiego słowa stephanos. Znaczyło ono wieniec, ten pleciony z liści i zakładany na głowę zwycięzcy. Grecy dawali taki wianek biegaczom i poetom, nie za pieniądze, za samo zwycięstwo. Po polsku zostają z tego dwa słowa: korona i wieniec.

Imię przyjęło się w krajach niemieckich jako forma żeńska i stamtąd rozeszło się dalej. W Polsce brzmi trochę obco, ale korzeń jest grecki i prosty. Kiedy nauczycielka czyta listę obecności i pada Stefanie, pada w niej stara nagroda za triumf.

Za całą rodziną tych imion stoi święty Szczepan, pierwszy męczennik chrześcijaństwa. Szczepan po grecku to właśnie Stephanos, to samo słowo o wieńcu. Jego wspomnienie wypada 26 grudnia, dzień po Bożym Narodzeniu. Nosić imię Stefanie to mieć na głowie wieniec. Nie ze złota. Z liści, dla kogoś, kto dobiegł do mety.