Sona

Sona wyrasta ze słowiańskiego rdzenia. Znaczy złoto. To słowo zna każdy. Prasłowiańskie *zolto dało nasze złoto, a u sąsiadów podobne słowa na ten sam metal: czeskie i słowackie zlato, rosyjskie zołoto. Rdzeń jest wspólny dla całej rodziny słowiańskiej, więc imię trzyma się blisko języka, którym mówimy na co dzień.

Złoto zawsze znaczyło coś cennego. Ludzie je ważyli, płacili nim, chowali na gorsze czasy. Nie chodziło o blask, tylko o miarę. Dlatego słowo mówiło o wartości wprost, bez ozdób. Imię z takim znaczeniem stawia człowieka wysoko, ale spokojnie.

Wpisana do dziennika w szkole albo odczytana przy imieninach, Sona brzmi krótko i pewnie. Łatwo ją zawołać. Można ją zapisać na formularzu w urzędzie bez literowania. Cokolwiek jeszcze do niej przylgnie, na dnie zostaje słowiański rdzeń i złoto.