Sultan

Imię Sultan przyszło do polszczyzny przez łacinę. Średniowieczni pisarze zapisywali je jako „sultanus", ale samo słowo należy najpierw do arabskiego, a potem do tureckiego. Tam sułtan rządził. Był panem ziemi i poddanych.

Polacy dobrze znają to słowo z własnej historii. Od setek lat kroniki pisały o sułtanie tureckim, panu znad Bosforu, z którym Rzeczpospolita raz wojowała, raz układała się o pokój. Dlatego brzmi u nas znajomo, choć wciąż wskazuje na wschód. W szkolnym dzienniku zobaczysz je rzadko, częściej w rodzinie z arabskimi albo tureckimi korzeniami.

Sultan nie ma zdrobnień. Nie ma wariantów dla dziewczynek. Przychodzi w całości, mocno. Chłopiec z takim imieniem nosi tytuł, który kiedyś należał do ludzi bijących własną monetę i wysyłających posłów do polskich królów. A znaczy po prostu: władca, panujący.