Samer

Samer ma korzeń hebrajski, a wyrósł w kulturze arabskiej. Po hebrajsku wraca do słowa szamar, czyli strzec, pilnować, czuwać. Ktoś nie śpi, kiedy inni już zasnęli.

Ale prawdziwe życie tego imienia toczy się po arabsku. Tam działa rdzeń s-m-r i czasownik samara, czyli gawędzić nocą, przegadać wieczór do późna. Stąd bierze się znaczenie podane tutaj, po polsku „nocny gość, nocne rozmowy". Samer to ten, z kim rozmawiasz, gdy wszyscy inni poszli już spać.

Imię nie ma zdrobnień ani żeńskiej pary. Zostaje takie, jakie jest. Krótkie i gotowe.

Sens „ten, kto czuwa" przylgnął do strony hebrajskiej, a arabska dołożyła rozmowę i towarzystwo po zmroku. Ludzie o tym imieniu nosili głównie to drugie. W dzienniku klasowym Samer mieści się w jednej rubryce, bez ogona liter i bez wariantów.