Świetlana

Świetlana zaczyna się od słowiańskiego rdzenia svet-, czyli światło. Po polsku znaczenie zostaje blisko: jasna, świetlista. Pisownia waha się między Świetlaną a wariantem Swietlana, i obie formy spotkasz w papierach.

Imię rozsławiła ballada. Wasilij Żukowski napisał utwór „Swietłana" i wydał go w 1813 roku. Jego bohaterka dała imieniu rosyjski dom, a zdrobnienia jak Sweta poszły potem własną drogą. Wcześniej mało kto tak się nazywał.

W polskiej szkole Świetlana brzmi trochę z rosyjska, bo skojarzenie ciągnie na wschód. Ale rdzeń jest wspólny, ten sam svet co w naszym świetle. Dlatego dziewczynka podpisze się w dzienniku różnie, raz przez Ś, raz przez zwykłe S. Nauczyciel odczyta z listy imię, które po prostu znaczy jasna.