Rivka

Rivka przyszła do nas z hebrajskiego i z pierwszej księgi Biblii. Tam nosi je żona Izaaka, matka Jakuba i Ezawa, którą po polsku znamy jako Rebekę. Żydowskie rodziny trzymają się jednak formy hebrajskiej i nie zamieniają jej na swojski wariant.

Imię wiąże się z rdzeniem o znaczeniu wiązać, spajać, trzymać mocno. Ktoś usłyszy w nim napiętą linę, ktoś zaciśnięty węzeł. Uczeni wciąż spierają się o dokładne źródło, więc lepiej mówić o starym skojarzeniu niż o pewniku. Po polsku oddajemy je dwoma słowami: związana i urzekająca.

Rivka nie ma tu zdrobnienia. Nie dorobiła się męskiego odpowiednika ani spolszczonej końcówki. W dzienniku klasowym stoi obok Rebeki pisanej po naszemu, a mimo to zostaje sobą, z hebrajskim kształtem i sensem wiązania.