Rut

Rut przyszła do polszczyzny z hebrajskiego, z biblijnej Rut z Moabu. Hebrajscy czytelnicy wiązali to imię z rdzeniem re'ut, czyli z przyjaźnią. Stąd bierze się proste tłumaczenie, które chodzi za tym imieniem: przyjaciółka.

W Księdze Rut widać, skąd ta wierność. Rut zostaje przy Noemi, owdowiałej teściowej, i nie chce wrócić do swoich. Polski oddaje to krótko: wierna towarzyszka. To nie ciepłe słowo, to decyzja, żeby zostać. Dlatego Rut od dawna znaczy kogoś, na kim można polegać.

Poza Polską imię radzi sobie dobrze. W Szwecji i Danii Rut to zwykłe imię, ma nawet swój dzień w kalendarzu. Hiszpanie też piszą Rut, bez tego h z angielskiego. W szkolnym dzienniku cztery litery czyta się od razu. Rut, a za nią jedno stare słowo: przyjaciółka.