Ran

Ran ma słowiański rdzeń. Ten sam, od którego mamy rano i ranek, czyli początek dnia. Krótkie imię, a odsyła do czegoś prostego: do świtu, do wczesnej godziny.

Podane znaczenie prowadzi jednak na północ. Rán to w mitologii nordyckiej bogini morza, żona Ægira. Zarzuca sieć na żeglarzy i ściąga ich pod wodę. To skojarzenie doczepiło się do imienia później, bo pisownia wygląda tak samo.

Te trzy litery czyta się różnie w różnych stronach świata. W Japonii Ran zapisują znakiem orchidei. Po hebrajsku znaczy radość albo śpiew. Jedno imię, a tyle sensów.

W dzienniku szkolnym rzuca się w oczy krótkością. A czytać je można jako rano, jako orchideę albo jako nordycką boginię morza.