Pinar

„Pınar" po turecku znaczy źródło. To miejsce, gdzie woda wychodzi spod ziemi, czysta i zdatna do picia, w górach i wioskach Anatolii. Znaczy też fontannę. Najpierw było zwykłym słowem, a dopiero potem stało się imieniem dla dziewczynek. Turcy mówią je codziennie i od razu wiedzą, co znaczy, bo to samo słowo pada przy studni i przy strumieniu.

Imię nie dorobiło się zdrobnień ani skróconych form. Rodzice wołają pełne „Pınar" i na tym koniec. Kropka nad małą literą „ı" od razu zdradza turecki rodowód, bo polski alfabet takiej litery nie zna.

W polskiej klasie takie imię brzmi obco obok Zosi czy Hani. Nauczycielka może przystanąć przy dzienniku, zanim je przeczyta. Ale samo słowo tłumaczy się bez trudu. Źródło. Woda, którą pije wieś.