Pasha

Pasza w Polsce brzmi znajomo, choć przyszło z daleka. Po rosyjsku Паша to spieszczenie od Pawła. A samo imię wzięło się z greckiego Paulosa, który stał na łacińskim Paulus. Znaczyło tyle co mały, skromny.

Ale polskie ucho słyszy jeszcze coś innego. Pasza to dawny turecki tytuł. Tak nazywano namiestnika, dowódcę, władcę prowincji. Stąd druga myśl: władca, król. Ta warstwa doszła później i przez przypadek, bo słowa tylko brzmią tak samo.

U Borisa Pasternaka w „Doktorze Żywago" chłopak nazywa się Pasza Antipow. Potem twardnieje i zostaje dowódcą Strielnikowem. Skromne imię idzie w stronę władzy.

Własnych imienin Pasza nie ma. Świętuje z Pawłem, choćby 29 czerwca, razem ze świętym Piotrem. A na liście w klasie zapis Pasza stoi krótko, cztery litery nad łacińskim „mały".