Orfeusz

Orfeusz przyszedł do nas z greki. Grecy nosili imię Orpheus i do dziś uczeni spierają się, skąd się wzięło. Część z nich wskazuje na słowo „orphne", czyli ciemność nocy. Pewności nie ma. Stąd bierze się znaczenie, które trzymamy przy tym imieniu.

Najpierw był mit. Orfeusz grał tak, że milkły dzikie zwierzęta, a kamienie szły za jego głosem. Zszedł do świata umarłych po Eurydykę i stracił ją, bo obejrzał się za wcześnie. Greccy poeci nazywali go ojcem pieśni, więc chłopiec dostaje razem z imieniem starą opowieść o muzyku.

W polskim kalendarzu Orfeusz nie ma swoich imienin. W dzienniku klasowym stoi sam, obok Kub i Szymonów, a nauczyciel czyta go wolniej. To imię rzadkie, mocno greckie, z końcówką -eusz jak Odyseusz. A pod spodem wciąż tli się dawny domysł: ciemność nocy.