Or

Or to imię krótkie jak mrugnięcie. Dwie litery i już. Wywodzi się ze słowiańskiej warstwy imion, ale najmocniej przyjęło się wśród żydowskich rodzin. Tam czyta się je jako światło. W hebrajskim ten sam dźwięk, zapisany jako אור, znaczy dokładnie tyle, i to skojarzenie przylgnęło do imienia mocniej niż jakiekolwiek inne.

Nie ma zdrobnienia. Polskie imiona lubią zdrobnienia, ciągną się w Olka, Kasię, Tomka. Or tak nie działa. Nie doczepisz do niego dłuższej formy ani wersji dla drugiej płci, bo imię tak małe nie zostawia na to miejsca. Jest całe od razu.

Wyobraź sobie dziennik w polskiej szkole. Or stoi na samej górze listy, przy dłuższych imionach wygląda prawie jak skrót, a nauczyciel czyta je raz i pamięta. Cokolwiek się zmieni, przy imieniu trzyma się światło.