Nir

„Nir" to hebrajskie słowo. Znaczy pole uprawne, ziemię zaoraną tuż przed siewem. Nie brzmi jak imię ozdobne, bo wyrasta z pracy w polu.

W Biblii to słowo się pojawia. Prorok Ozeasz mówi ludziom, żeby zaorali swój ugór, a po hebrajsku stoi tam właśnie nir. Potem Izraelczycy nazwali tak swoje kibuce, na przykład Nir David czy Nirim. Były to rolnicze osady, gdzie ludzie razem brali się za ziemię.

Jako imię Nir trzyma się blisko tego korzenia. Nie ma zdrobnień ani wariantów, nic go nie zmiękcza. Noszą je głównie chłopcy. Wyobraź sobie dziennik w polskiej klasie i te trzy litery obok dłuższych polskich imion. Nauczyciel zatrzymuje się na moment. A imię wciąż znaczy to samo, co na początku: pole gotowe pod zasiew.