Mona

Mona wyrasta z greckiego rdzenia, choć po polsku brzmi krótko i trochę obco. Nie ma u nas zdrobnień ani męskiego odpowiednika. Same cztery litery. Znaczenie, jakie jej przypisano, to „szlachetna", ale ten sens doczepił się do imienia później, już po drodze, a nie od pierwszego dnia.

Imię dobrze czuje się w kilku krajach naraz. W Skandynawii Mona bywa skróconą formą Moniki i usłyszysz ją często w Norwegii czy Szwecji. Po arabsku Muna to osobne słowo i znaczy pragnienia albo nadzieje, a zapis Mona nieraz je zastępuje. Dwie obce sobie tradycje spotykają się tu w jednym imieniu.

W szkolnym dzienniku Mona stoi między dłuższymi nazwiskami i od razu rzuca się w oczy. Nie trzeba jej skracać. Po grecku imię zaczyna bieg, a zostaje z niego jedno słowo: „szlachetna".