Maximus

Maximus przyszedł wprost z łaciny. To stopień najwyższy od magnus, czyli „wielki". Znaczy więc „największy". Słowo istniało, zanim ktokolwiek nosił je jako imię.

Rzymianie dali mu ciało. Magnus Maximus sięgnął po zachodnie cesarstwo w 383 roku i trzymał je pięć lat, aż przegrał. Był też Maksym Wyznawca, mnich z VII wieku, a jego pisma do dziś czyta się na zajęciach z teologii. Obaj są udokumentowani, nie wymyśleni.

Łaciński rdzeń nie zniknął z polszczyzny. Słyszysz go w słowach „maksimum" i „maksymalny", kiedy mówisz o górnej granicy. Wyobraź sobie dziennik klasowy i małego chłopca wpisanego jako Maximus. Imię jest od niego większe. Chłopiec dorośnie albo nie, a słowo zostanie przy swoim: największy.