Marisa

Marisa wyrosła z łaciny. Za nią stoi mare, czyli morze, oraz forma maris, „morza". Stąd bierze się znaczenie „morska". Ale to skojarzenie przyszło później. Imię krążyło wśród Włochów i Hiszpanów, zanim ktoś dopisał mu falę i sól. To samo łacińskie mare słychać do dziś we włoskim mare i hiszpańskim mar.

We Włoszech i w Hiszpanii Marisa przyjęła się jako osobne imię. W obu krajach morze jest blisko. Nie dorobiła się własnego zdrobnienia, dlatego mówi się po prostu Marisa. Brzmi miękko a pewnie.

W polskiej klasie Marisa usiądzie koło Marii i Marty. Na liście obecności stoi w całości, bo nie ma jej jak skrócić. Na formularzu w urzędzie urzędnik zapisze ją tak samo, literka po literce. A znaczenie trzyma się swego: morze, morska.