Marcus

Marcus przyszedł z łaciny i należy do najstarszej warstwy rzymskich imion. Rzymianie mieli ich zaskakująco mało, ledwie kilkanaście na wszystkich mężczyzn, więc jedno imię powtarzało się w setkach rodzin. Marcus był wśród tych najczęstszych. Wiąże się z Marsem, bogiem wojny, i stąd bierze się znaczenie: należący do Marsa.

Na kamieniu skracano je do samego M., bo każdy i tak wiedział, o kogo chodzi. Nosił je Marek Aureliusz, cesarz i autor stoickich rozważań spisanych po grecku. Posługiwał się nim Cyceron, najgłośniejszy mówca republiki. Imię przetrwało upadek Rzymu.

Później dobrze przyjęło się u Anglików, a jeszcze mocniej w Skandynawii, gdzie słychać je do dziś. Sama forma została nietknięta, dokładnie taka jak w Rzymie: Marcus. Bywa, że pada i w polskiej szkole, przy sprawdzaniu listy obecności. A znaczenie? Wciąż to samo co dwa tysiące lat temu: należący do Marsa.