Karmen

Karmen wywodzi się z łaciny, ze słowa carmen. Rzymianie mówili tak o pieśni, o wierszu, o formule śpiewanej przy obrzędach. To samo słowo obejmowało i uroczysty hymn, i zwykłą lirykę. Polski zachował z tego jedną rzecz: pieśń. Tyle wystarczy.

Od tego rdzenia poszły w innych językach słowa o zaklęciu i o śpiewie, bo carmen znaczyło mowę ułożoną tak, żeby dała się zaśpiewać. Karmen trzyma się tego sensu, a nie opiera się na żadnej legendzie. Nie ma tu zdrobnień ani odmian, samo imię wystarcza.

Imię jest krótkie i łatwo je odczytać. Na liście w klasie stoi spokojnie, pięć liter, nikt się nie potyka na pierwszym dzwonku. W urzędowym formularzu też nie trzeba go tłumaczyć.

I zostaje to, co pod spodem: pieśń, słowo starsze niż dzisiejsza pisownia imienia Karmen.