Jaśmina

Jaśmina bierze imię wprost od kwiatu jaśminu. Droga do polszczyzny prowadzi przez łacinę, bo to botanicy zapisali roślinę pod nazwą rodzajową Jasminum. Stąd wyrosło imię, a znaczenie zostało krótkie i jasne: kwiat jaśminu.

Obok chodzą dwie odmiany. Jasmina traci kreskę nad literą, a yasmina zaczyna się od y i łatwiej przechodzi między językami. W szkolnym dzienniku potrafią stać obok siebie, choć wskazują ten sam biały, mocno pachnący kwiat.

Tu roślina nadała imię i na tym rzecz się kończy. Nie doczepiono do niego później żadnego drugiego sensu, jak „czysta" do Katarzyny. Dlatego brzmi zwyczajnie, bez ozdób. Kto je nosi, nosi kawałek łacińskiej nazwy rośliny, zmiękczonej po polsku w jaśmin. Powiedz trzy formy, a rdzeń trzyma: jaśmina, jasmina, yasmina.