Javier

Javier przyszedł do nas z Hiszpanii. Zanim stał się imieniem, był nazwą miejsca w Nawarrze, skąd pochodził pewien misjonarz z XVI wieku. Łacina zapisała go jako Xaverius, a Kościół zna go dziś jako świętego Franciszka Ksawerego. Znaczenie zostało proste: nowy dom.

I tak jest do dzisiaj. Za tym dźwiękiem stoi dom, świeżo postawiony gdzieś na wzgórzu.

W Hiszpanii Javier słyszy się na każdym kroku. Wołają tak piłkarzy, malarzy, sąsiada z naprzeciwka. W Polsce brzmi rzadko i trochę obco. Chłopiec o takim imieniu w dzienniku szkolnym od razu rzuca się w oczy między Jakubami a Kacprami. Ludzie potykają się o pierwszą literę, bo hiszpańskie j wymawia się bliżej naszego h.

Ale sens się nie zmienia, ani pod świętym, ani pod piłkarzem. Javier to nowy dom.