Ivar

Imię Ivar przyszło z północy. Ma germańskie korzenie, a Skandynawowie noszą je do dziś. Dwa dawne słowa złożyły się w jedno: cis i wojownik. Z cisu robiono łuki, dlatego po polsku tłumaczymy imię jako „łucznik wojenny".

Najbardziej znany Ivar to wódz wikingów, Ivar bez Kości. Kroniki anglosaskie i sagi z IX wieku zapisały jego imię. Prowadził wielką armię na Anglię około roku 865. Jego przydomek „bez Kości" do dziś zastanawia badaczy, bo nikt nie wie na pewno, skąd się wziął.

W Polsce Ivar brzmi obco i pojawia się rzadko. Nauczyciel czasem zatrzyma się nad nim, gdy odczytuje listę w klasie. Imię trzyma się jednej formy, nie ma zdrobnień ani żeńskich odmian. W Norwegii i na Islandii pisze się je tak samo. Zostaje cis i łuk.