Idalia

Idalia wyrosła z łaciny. Brzmi miękko, a zapisuje się prosto. Po polsku oddajemy ją jako „widząca słońce", i takie znaczenie ludzie chętnie powtarzają nad kołyską.

Ale słońce doszło do imienia trochę później. Rzymianie słyszeli w nim raczej Idalium, miasteczko na Cyprze, gdzie czczono Wenus. Wergiliusz w „Eneidzie" nazywa boginię Idalia, i stąd słowo ruszyło dalej. Sens „widząca słońce" nałożył się na to dopiero z czasem, a łaciński rdzeń został.

W szkolnym dzienniku Idalia nie zginie w tłumie. Cztery sylaby, łatwo przeczytać na głos. Nauczyciel odczyta je bez wahania, bo litery układają się jasno. I choć wokół imienia narosło sporo opowieści, początek wciąż jest łaciński.