Henrieta

Henrieta wyrosła z germańskiego złożenia: heim, czyli dom, i ric, czyli ten, kto rządzi. Stąd znaczenie proste jak nakaz: władczyni domu. Do Polski imię weszło jako żeński odpowiednik Henryka i oba trzymają się tego samego rdzenia.

Ten rdzeń mówi o władzy, a nie o sprzątaniu. Dom w dawnym sensie to było gospodarstwo z ziemią i ludźmi, więc Henrieta rządziła czymś sporym. To bliżej tytułu niż obowiązku.

W szkolnej liście imię szybko skraca się do Henia. Tak wołają koleżanki. Henrieta zostaje na dokumentach, a Henia mówi się na co dzień.

Imię nigdy nie stało się u nas pospolite. Brzmi oficjalnie, trochę dostojnie, blisko germańskich korzeni. I znaczy dokładnie to, co na początku: władczyni domu.