Hao

Hao przychodzi do nas z chińskiego i nie ma nic wspólnego z europejskimi korzeniami. Zapisuje się je znakiem, a jeden z częstych znaków, 浩, mówi o wodzie. O wielkiej wodzie, o powodzi, o otwartym morzu. Stąd bierze się sens imienia: ogromny, rozległy.

To imię jest krótkie i twarde. Nie ma polskiego zdrobnienia, nie ma żeńskiej pary, nie da się go zmiękczyć na szkolnym podwórku.

Bo Hao się nie odmienia. W dzienniku klasowym stoi tak, jak zostało zapisane, bez końcówki, bez wariantu. Polak musi je po prostu zapamiętać, a to akurat łatwe. Jedna sylaba, jeden znak, jedno znaczenie. Wielki, rozległy jak woda, która wylała się poza brzeg.