Farangiz

Farangiz wychodzi od perskiego słowa farang. Tak Persowie nazywali najpierw Franków, germański lud z zachodu. Do perskiego słowo trafiło przez arabski, gdzie Franków zwano ifrandżi. Potem rozszerzyło się na wszystkich Europejczyków, a w końcu na każdego obcego. Stąd znaczenie imienia: obca kobieta, europejka.

Imię ma swoją bohaterkę. W „Szahname", perskim eposie Ferdousiego, Farangis to córka Afrasiaba, króla Turanu. Wychodzi za księcia Sijawusza, a po jego śmierci ucieka i wychowuje syna, Kaj Chosrowa. Chłopiec zostaje potem wielkim królem. To jedno z najstarszych świadectw tego imienia.

Dziś Farangiz noszą dziewczynki w Uzbekistanie i Tadżykistanie. Tam brzmi zwyczajnie, jak u nas Zosia albo Ola. W Polsce od razu słychać, że przyszło z daleka. I właśnie to mówi jego rdzeń. Farang znaczy obcy, cudzoziemiec z dalekiego zachodu.