Fang

Fang przyszło z chińskiego. W zapisie kryje się zwykle znak 芳, a ten stoi na „trawiastym" radykale, znaku roślin i ziół. Stąd bierze się sens: zapach kwiatu, woń liści. Słowniki podają odczyt jako „aromat, piękno".

Piękno doszło później, obok woni. Imię, które znaczyło słodki zapach, ludzie z czasem czytali też jako wdzięk i dobry charakter. W chińskich rodzinach Fang od dawna wraca w imionach dziewczynek. Czasem podwaja się je do Fangfang, żeby brzmiało cieplej.

W Polsce to imię obce. Urzędniczka przy okienku poprosi, żeby przeliterować. Bo korzeń leży poza słowiańskim pniem, oznaczony po prostu jako inny. Ale sens zostaje ten sam: aromat i piękno.

Sources: [Behind the Name — Fang](https://www.behindthename.com/name/fang), [芳 character detail](https://dictionary.writtenchinese.com/worddetail/fang/12352/1/1)