Fidan

Po turecku `fidan` to najpierw zwykłe słowo, dopiero potem imię. Znaczy sadzonkę, młode drzewko, coś, co dopiero się przyjęło i rośnie. W szkółkach ogrodniczych sprzedają fidany na sztuki. Ktoś kiedyś wziął tę nazwę z grządki i dał ją dziecku.

Skąd samo słowo? Tego nie da się ładnie przypiąć do łaciny ani do słowiańskiego pnia. W metrykach jego pochodzenie zapisuje się po prostu jako inne. Zostaje obraz, a obraz jest jasny. Małe drzewko, już żywe.

Imię nosi się nie tylko w Turcji. Spotkasz je u Albańczyków i Azerów, najczęściej u kobiet. Nie dorobiło się polskiego zdrobnienia, więc w dzienniku klasowym stoi tak, jak je zapisano. Cztery litery, łatwo przeczytać na głos. A pod spodem cały czas ta sama sadzonka.