Felicia

Felicia wyrasta z łacińskiego felix. To słowo znaczyło szczęśliwy, pomyślny, obdarzony przez los. Rzymianie mówili tak o kimś, komu wyraźnie sprzyjało powodzenie. Wódz Sulla dodał sobie przydomek Felix po wygranych bitwach, bo chciał, żeby wszyscy wiedzieli o jego szczęściu. Z tego samego słowa urosło potem imię dla dziewczynki.

Po polsku imię tłumaczy się jako szczęśliwa. I tyle. Nie trzeba tu legendy ani świętego, żeby wyjaśnić, skąd wzięło się znaczenie. Felix mówił o szczęściu wprost, a imię wzięło to sobie od razu i nic nie musiało się doklejać.

Wyobraź sobie dziennik w polskiej szkole. Obok imion o ciężkich, dawnych historiach Felicia brzmi lekko. Nauczyciel czyta ją i się nie potyka. Dziecko podnosi rękę i mówi: „jestem". Łaciński felix znaczył pomyślny, a szczęśliwa znaczy dokładnie to samo dziś.