Faruk

Faruk wywodzi się z arabskiego al-Faruq. Znaczy tyle co ktoś, kto oddziela prawdę od fałszu. Po polsku mówimy o tym prościej: „odróżniający dobro od zła". Arabska tradycja nadała ten przydomek Umarowi ibn al-Chattabowi, drugiemu kalifowi, i od tamtej pory imię trzyma się jego sławy sprawiedliwego sędziego.

Z islamem imię weszło do tureckiego i tam się przyjęło na dobre. Egipt zapamiętał króla Faruka z dwudziestego wieku. Pisownia zmienia się od kraju do kraju. Sens zostaje.

W Polsce Faruk brzmi obco i nie ma zdrobnień. Nie znajdziesz Farusia w dzienniku ani miękkiej formy na imieniny. Rodzic wpisuje w urzędowy formularz cztery litery i nic więcej. Faruk to ktoś, kto potrafi odważyć dobro i zło.