Eleonora

Eleonora ma greckie korzenie, a do polszczyzny trafiła okrężną drogą, przez dwory i języki zachodniej Europy. To imię brzmi pełnie i trochę staroświecko. Ma cztery sylaby i nie da się go połknąć w pośpiechu.

Obok Eleonory stoi Leonora, ta sama, tyle że bez pierwszej sylaby. Obie formy żyją w polszczyźnie od pokoleń, a w mowie kurczą się do Eli albo Lorki. Leonorę spotkasz częściej we Włoszech i Hiszpanii.

Najczęściej tłumaczy się to imię jako „bóg jest moim światłem". Ale ten sens dopisano później. Ktoś usłyszał na początku imienia słowo oznaczające boga i resztę pociągnął ku światłu. I tak zostało.

W szkole na liście obecności Eleonora bywa Elą, a na urzędowym formularzu wraca do pełnej formy. Imię daje się skracać i wydłużać, a Leonora czeka obok, gdyby ktoś wolał krótszy wariant.