Desislava

Desislava ma słowiańskie korzenie. Powstała z „desi", od dawnego słowa o znaczeniu znaleźć albo zdobyć, i ze „slava", czyli sława. Razem dają to, co po polsku brzmi „poszukująca sławy".

Najstarsza znana Desislava patrzy ze ściany. W cerkwi w Bojanie pod Sofią malarz w 1259 roku sportretował ją w czerwonej sukni, z dłonią przy szyi. Była żoną sebastokratora Kalojana. Fresk przetrwał do dziś i uchodzi za jeden z najpiękniejszych w średniowiecznej Europie. Dzięki niemu imię wiąże się z prawdziwą kobietą.

Imię trzyma się mocno w Bułgarii i na południu Słowiańszczyzny. Do Polski trafia rzadko. Ale polskie ucho łatwo je rozbiera, bo „slava" to ta sama sława, którą słychać w Bogusławie czy Stanisławie.

I znaczenie zostaje proste. Nosić Desislavę to nosić sens szukania sławy.