Dipak

Dipak wywodzi się z sanskryckiego słowa dīpa, czyli lampa. Dłuższa forma dīpaka znaczy tyle co „ten, co daje światło". Sens trzyma się mocno i po prostu: lampa, światło. Ten sam rdzeń słychać w nazwie Diwali, indyjskiego święta lamp, gdy ludzie stawiają rzędy małych oliwnych ogników.

W polskiej szkole Dipak brzmi obco i krótko. Nauczyciel wyczytuje je z dziennika i czasem waha się przy akcencie. Imię nie dorobiło się polskiego zdrobnienia. Zostaje takie, jakie jest, bez Dipusia czy innej spieszczonej wersji.

Imiona od światła lubią z czasem odrywać się od lampy i znaczyć coś większego. Tu tak się nie stało. Dipak wciąż wskazuje na sam przedmiot, na płomień, który ktoś podtrzymuje. To najbardziej dosłowne z imion o świetle. Lampa, i tyle.