Dżesika

Dżesika przyszła do nas z angielskiego, choć najstarszy ślad imienia prowadzi do hebrajskiego. Wersję Jessica ukształtował Szekspir w „Kupcu weneckim", gdzie tak nazwał córkę Shylocka. Badacze łączą tę pisownię ze starym imieniem Jiska z Księgi Rodzaju. A ono mówi o patrzeniu naprzód, o przeczuwaniu tego, co dopiero nadejdzie.

Polska pisownia zamieniła angielskie J na dż. I nagle imię brzmi swojsko. Pojawiało się w dziennikach szkolnych od lat 90., zwykle obok Weroniki czy Sandry, i szybko przestało kogokolwiek dziwić. Dziewczyny podpisywały nim klasówki bez wahania.

Po polsku mówi się czasem, że Dżesika to „dar pana". To znaczenie dokleiło się później, bo po prostu ładnie pasuje. Nie jest źródłem imienia, tylko dopiskiem. Na początku był hebrajski rdzeń i patrzenie w przód.