Deniz

Deniz to po turecku morze. Zwykłe słowo, którym Turek nazywa wodę u wybrzeży Izmiru albo znad Morza Czarnego. Dopiero potem ktoś zaczął dawać je dzieciom. I trafia dziś zarówno do dziewczynek, jak i chłopców, bo w Turcji Deniz nigdy nie przypisało się do jednej płci.

Pochodzenie leży poza tym, co znamy z polskich metryk. Nie wywodzi się ani z łaciny, ani ze słowiańszczyzny. Nie ma tu świętego, nie ma patrona, nie ma imienin w kalendarzu. Zostaje samo znaczenie. Morze, coś szerokiego i ruchomego.

Imię jest krótkie i nie dorobiło się polskich zdrobnień. Piszemy je tak, jak brzmi.

W dzienniku klasowym Deniz stanie obok Zuzanny i Kacpra. Brzmi inaczej, ale mówi wprost. Kto zna turecki, od razu słyszy w nim wodę. I na tym się kończy: morze, nic więcej.