Davide

Davide brzmi z włoska, choć korzeniami sięga hebrajskiego. Tam imię znaczyło „umiłowany". To włoski wariant Davida, którego u nas znamy jako Dawida. Włosi noszą je jak swoje, ale początek jest starszy i wschodni.

Najstarszy Davide to biblijny David. Był pasterzem, potem został królem Izraela. Jako chłopiec pokonał Goliata, a jako król zjednoczył plemiona. Grał na harfie i układał psalmy, a ludzie śpiewają je do dziś. Od niego imię ciągnie za sobą znaczenie „umiłowany".

W polskiej klasie Davide od razu odstaje od Dawidów. Ta sama historia, inna pisownia. W metryce zostaje włoski akcent, a nie swojski skrót. Davide nie zdrabnia się łatwo, bo to imię krótkie i gotowe. Nie dorobiło się polskich zdrobnień ani żeńskiej pary.

I na końcu zostaje jedno słowo. „Umiłowany".