Danny

Danny to zdrobnienie od Daniela. A samo imię Daniel przyszło z hebrajskiego, od daniyyel, i mówi wprost: „bóg jest moim sędzią". To nie skarga ani groźba. To raczej spokój kogoś, kto sąd nad sobą oddaje bogu, a nie sąsiadom.

Nosił je prorok Daniel. Wrzucono go do jaskini lwów, a wyszedł stamtąd cały, bo trzymał się swojego boga. Danny brzmi dużo lżej. Zgubił po drodze prorocką powagę, a został swojski i bliski. Łatwo je zawołać przez podwórko i łatwo na nie odpowiedzieć.

W krajach anglojęzycznych Danny usamodzielniło się i trafiło do metryk bez żadnego Daniela w tle. U nas brzmi trochę obco. Sam Daniel jest w Polsce popularny, więc dziecko odczyta Danny bez wahania, choć na szkolnej liście imię stanie osobno, między Kacprem a Szymonem. Zdrobnienie brzmi po angielsku, ale myśl w środku jest stara jak hebrajski. Pod lekkim brzmieniem sens trzyma się mocno: bóg jest moim sędzią.