Burcu

Burcu przyszło z tureckiego. Tam mówią „burcu burcu" o zapachu, kiedy rozchodzi się po całym pokoju i trudno go przeoczyć. Z tego zwrotu Turcy zrobili imię dla dziewczynki, a znaczenie zostało przy źródle: słodki zapach.

To imię krótkie. Dwie sylaby, żadnego zdrobnienia, żadnego męskiego odpowiednika. Burcu chodzi samo, bez skróconej wersji, jaką u nas dorobiła się prawie każda Zuzia czy Kasia.

W polskiej klasie takie imię od razu słychać jako obce. Nie ma go w kalendarzu, więc imienin nikt nie obchodzi. Literka „c" myli, bo po turecku czyta się ją jak „dż", i Burcu brzmi bliżej „Burdżu".

Ładne w tym imieniu jest to, że mówi wprost o czymś, co się czuje nosem. Nie o cnocie, tylko o woni. Turecki usłyszał ten słodki zapach pierwszy.