Banu

Banu przyszło z perskiego. Tam bānū znaczyło panią, gospodynię domu, kobietę, którą się szanuje. Turcy wzięli to słowo i zrobili z niego kobiece imię, dlatego dziś kojarzy się głównie z Turcją.

Po polsku znaczenie brzmi prosto: pani, szlachcianka. Kobieta z pozycją. W dawnym perskim imię trzymało się przy królowych i rodach z góry drabiny. Czasem szło po imieniu jako tytuł, a nie samo imię. Turecki zostawił ten smak dostojeństwa, ale oddał go zwykłej dziewczynce.

Banu nie ma zdrobnień. Nie ma wariantów. W tureckim dzienniku szkolnym stoi samo, krótkie. Polskie dziecko z takim imieniem spotka je w urzędzie w tej samej formie, a metryka zapisze to, co imię mówi: pani.