Anika

Anika ma korzeń hebrajski. Wywodzi się od imienia Channa, które znaczyło łaskę, przychylność. To samo słowo, łaska, mówi po polsku o czymś danym za darmo, bez zasługi. Ten sam rdzeń stoi zresztą za dobrze znanym imieniem Anna.

Sens przylgnął do biblijnej Anny, matki Samuela. Prosiła o syna i długo czekała, a gdy go dostała, dziękowała. Jej imię zostało więc z sensem daru i wdzięczności. Potem wędrowało przez języki, skracało się, zmieniało formę. Anika to jedna z takich krótszych postaci.

W dzienniku szkolnym imię nie sprawia kłopotu. Cztery litery, twarde k w środku, łatwo zapamiętać. Nikt nie pyta, jak się je pisze. Dziecko szybko uczy się je podpisywać, a nauczyciel rzadko się myli.

Na końcu zostaje jedno stare słowo. Łaska. Hebrajski źródłosłów, który przeżył swój własny język.