Aida

Aida wyrasta z hebrajskiego rdzenia, choć rozgłos zdobyła po arabsku. Tam brzmi jak ʿĀʾida i znaczy tyle co „gość" albo „ta, która wraca". Hebrajska strona ciągnie w inną stronę, ku nagrodzie, ku korzyści.

Do Polski imię przyszło głównie przez operę. Verdi napisał „Aidę" na otwarcie w Kairze, w 1871 roku, a etiopska księżniczka z libretta dała imieniu scenę i słuchaczy w całej Europie. Potem trafiło do metryk.

U nas Aida stoi sama. Nie ciągną się za nią zdrobnienia. Nie ma męskiego odpowiednika ani skróconej formy do dziennika w szkole. Zostaje samo imię, krótkie i łatwe do zapisania. Spotyka się je rzadko, ale zapada w pamięć. A pod spodem trzyma się ten podwójny sens: gość, który przychodzi, i korzyść, która wraca.