Andreas

Andreas przyszło z greki. Rośnie ze słowa andreios, czyli mężny, dzielny, a to sięga do anēr, greckiego słowa na mężczyznę. Odwaga siedzi więc w tym imieniu od początku, bo tam leży jej korzeń.

Pierwszy słynny Andreas to apostoł, brat Szymona Piotra. Tradycja mówi o nim „pierwszy powołany". Stąd imię ruszyło na zachód i północ, a Niemcy i Skandynawowie przyjęli je bez zmian. Niemiecki i szwedzki Andreas brzmią tak samo.

Znaczenie zostaje proste: mężny, dzielny. Chłopiec z takim imieniem rzadko musi je tłumaczyć, bo dźwięk przechodzi przez języki gładko. Wyobraź sobie listę obecności w polskiej szkole, gdzie uczeń z wymiany zapisany jest jako Andreas, obok Kub i Wojtków. Nauczyciel czyta bez potknięcia. A dzielność w tym imieniu jest starsza niż każdy, kto je nosi, i idzie wprost od greckiego andreios.