Arturo

Arturo to południowy krewny naszego Artura. Przyszedł z Włoch i z Hiszpanii, a jego korzeń sięga łacińskiego rodowego imienia Artorius. Rzymianie nosili je długo przed czasami króla Artura.

Znaczenie, które powtarza się przy tym imieniu, brzmi „niedźwiedź". Ten sens dokleił się później, bo prowadzi do starych celtyckich słów, a nie wprost do łaciny. I tak niedźwiedź został przy imieniu na dobre.

Po włosku i po hiszpańsku Arturo trafił w dobre towarzystwo. Arturo Toscanini dyrygował orkiestrami pół wieku. Arturo Pérez-Reverte pisze dziś powieści.

W Polsce brzmi swojsko od razu. Artur mieszka u nas od pokoleń, a mały Artek biega z tym zdrobnieniem po podwórku. Arturo zostawia sobie to pełniejsze, śpiewne zakończenie. W szkolnym dzienniku różni się od Artura jedną literą, ale to wystarczy. Wariant Artur, zdrobnienie Artek, niedźwiedź za nimi wszystkimi.