Arlena

Arlena wyrasta z łaciny, a jej dawny sens to obietnica, słowo raz dane. Polski dokłada do tego coś swojego i słyszy w imieniu „zwiastun światła". Ten drugi trop przyszedł później. Nałożył się na starą przysięgę, zamiast z niej wyrosnąć.

Zdrobnienie brzmi Lena. I tu robi się ciekawie, bo ta sama Lena kryje też Helenę i Magdalenę, dlatego biegnie przez klasę łatwiej niż samo imię Arlena. W dzienniku znajdziesz kilka Len, a Arlena wśród nich jedna.

To imię wciąż jest rzadkie. Kiedy dorosła podpisuje się w urzędzie, urzędnik zatrzymuje wzrok, bo nie wpisuje go co dzień. I wtedy pada pełne imię, a nie zdrobniała Lena z podwórka.