Mykyta

Mykyta to imię z ukraińskiego kręgu, o słowiańskim rodowodzie. Znaczy tyle co zwycięstwo. Kto je nosi, staje po stronie zwycięzcy. Zdrobnień ani osobnych wariantów tu nie ma, imię idzie samo.

W ukraińskich baśniach żyje Mykyta Kożumiaka, garbarz spod Kijowa. Rwał grube skóry gołymi rękami, a kiedy smok pod miastem siał grozę, to on ruszył na niego, bo reszta się bała. I pokonał go. Dzięki tej opowieści imię dostało swojego bohatera, a dzieci znają go na pamięć. Zwycięstwo przestało być samym słowem, dostało twarz.

Dziś w polskiej szkole Mykyta siada w ławce obok Antka i Zosi. Najczęściej trafił tu z rodziną o ukraińskich korzeniach. Nauczycielka czasem pyta o pisownię, a potem zapisuje ją tak, jak trzeba. Pisownia trzyma się blisko cyrylicy Микита. Sens zostaje ten sam. Zwycięstwo, zwycięzca.