Mirko

Mirko wyrasta ze słowiańskiego rdzenia mir. To słowo znaczyło kiedyś i pokój, i świat naraz, a jego ślad widać dziś w imionach takich jak Mirosław czy Kazimierz. Mirko to forma krótsza, bliższa, taka do wołania po imieniu.

Po polsku znaczenie jest proste. Pokój. I to samo słowo mówi o spokoju, i o pomieszczeniu w domu, dlatego imię trzyma tę starą dwuznaczność.

Na słowiańskim południu Mirko żyje samodzielnie, głównie u Chorwatów i Serbów, gdzie nikt nie bierze go za zdrobnienie. W Polsce brzmi trochę z importu, ale ucho łapie je od razu, bo pod spodem słychać rodzimego Mirosława.

Wyobraź sobie dziennik klasowy. Nauczyciel czyta listę, a imię pada krótko, między dłuższymi nazwiskami. Cokolwiek jeszcze robi, mówi jedno: pokój, w pięciu literach.