Omer

Omer przyszedł z hebrajskiego. Tak nazywano snop zboża, a właściwie miarę zebranego ziarna. Rolnik odmierzał plon w omerach, snop po snopie. Słowo pojawia się w Torze i dało nazwę żydowskiej praktyce liczenia dni od Pesach do Szawuot. Liczy się ich czterdzieści dziewięć.

Po polsku znaczenie brzmi „miara ziarna". Blisko tu do pola i do żniw, bo jeden snop zastępował zbiór z całego sezonu. Trzydziesty trzeci dzień liczenia ma osobną nazwę, Lag ba-Omer, i pali się wtedy ogniska.

Imię nie ma u nas zdrobnienia ani polskiej wersji. W dzienniku szkolnym stoi krótko: Omer. Dziecko z takim imieniem od razu się wyróżnia, choć nikt go do niczego nie skróci. Nie odmienia się łatwo, ale trzyma swoje. To hebrajskie słowo na snop zboża.