Lubov

Lubov przyszło z prostego słowiańskiego słowa. Znaczy tyle co miłość i nic tu nie trzeba tłumaczyć. Nie ma łacińskiego korzenia ani greckiej podszewki. Jest samo słowo.

Imię żyje głównie po rosyjsku i ukraińsku, gdzie zapisują je Любовь. W Rosji i na Ukrainie znają je wszyscy. Idzie za nim stara chrześcijańska opowieść. Święta Zofia miała trzy córki: Wiarę, Nadzieję i Miłość. Lubov to ta trzecia, ta, którą nazwano miłością.

W polskiej klasie takie imię brzmi obco, ale każdy od razu je rozumie. Bo miłość rozumie się bez słownika. Na imieniny nie trzeba szukać życzeń, bo samo imię jest życzeniem. Lubov nie ma zdrobnienia, nie ma wariantu, nie chowa się za żadną pieszczotliwą formą. Zostaje samo, twarde i jasne. Po polsku mówimy na to miłość.