Kristina

Kristina wyrosła z greki. Stoi za nią słowo o pierwszych chrześcijanach, o tych, którzy szli za Chrystusem. Grecy takim mianem nazywali wyznawców nowej wiary. Stąd jej znaczenie: należąca do Chrystusa.

W Polsce dużo wcześniej zadomowiła się Krystyna. To ona trafiała do ksiąg parafialnych i szkolnych dzienników. Kristina brzmi jak jej kuzynka zza granicy, ta sama myśl, tylko zapisana z „k" i twardszym „i". Obok niej stoją Krystiana i męski Krystian, noszony przez chłopców w tych samych rodzinach.

Znaczenie tego imienia nie jest ozdobą. Dziewczynka z takim imieniem dostaje słowo, które kiedyś opisywało całą wspólnotę wiary. Dawniej mówiło ono jasno, po czyjej ktoś jest stronie. Wpisz je w formularz w urzędzie, a grecki rodowód siedzi tam wprost, pod polską pisownią.

Krótko i jasno. Kristina, należąca do Chrystusa.